Ik stop ermee.

De drieluik is compleet. Ik heb het even geprobeerd, maar ik ga niet zitten prutsen aan een vierde gedicht.

gezelschap samen zijn

helpt kinderlijk héél levenswijs beleven
hoe schoonheid
liefdevol beklijft

en sloopt het einde uit mijn leven

Aldus de laatste woorden van Levenswijs

Ik heb vanochtend geruime tijd zitten staren naar die woorden. Vanzelfsprekend bekend met de achtergrond en aanleiding waarmee dat daar terecht is gekomen.

Ik stop ermee.

De democratie is stuk. Dood. U kunt haar begraven.

Ik doe al sinds 2006 niet meer mee. Mijn inspanningen sindsdien zijn erop gericht om op alternatieve wijze enigszins van invloed te kunnen zijn. Ten gunste.

En dat lijkt te lukken! Daarover ben ik enthousiast. Houd deze website in de gaten.

Ik blijf met al mijn energie en visie op het dossier werkzaam. Totdat ik er dood bij neerval. Dat beloof ik.

Wat daarvoor nodig is, is dat ik op Twitter verdwijn. Mijn zijn aldaar voegt niets meer toe. Dat dreigt inmiddels zelfs een belemmering te worden. De woede en het diepgewortelde ongenoegen over de teloorgang van <vul zelf maar in> krijgen teveel vat op mij.

Mij rest een levenswijs omarmen en delen van de schoonheid en de liefde die ik voel. En die zo angstig ver weg geraakt lijkt.

Dank allen voor de hartelijkheid en het gedeelde!